Muzyka

Muzyka barokowa

Za początek baroku przyjmuje się schyłek XVI wieku. Epoka ta dzieli się na trzy podstawowe okresy, których daty graniczne przyjęte swą w sposób umowny, różniły się one bowiem pomiędzy poszczególnymi krajami.
· Pierwszy okres zwany „wczesnym barokiem” rozpoczyna się w roku 1580 i trwa, aż do 1630.
· Drugi okres określany jako „barok dojrzały” zaczyna się w roku 1630, a jego schyłek datowany jest na rok 1680.
· Trzeci okres, to „barok późny” a jego ramy przypadają na lata 1680-1730).
Duży wpływ na kształtowanie się muzyki w okresie baroku miała Camerata florencka. Camerata była pewnego rodzaju stowarzyszeniem, które skupiało muzyków, poetów oraz uczonych. To za sprawą Cameraty zaczęto stawiać na wyrazistość tekstu. Popularną stała się monodia akompaniowana. Członkami Cameraty byli M.da Gagliano, J.Peri oraz G.Caccini, kompozytorzy pierwszych oper. Znaną osobistością w epoce baroku był Monteverdi. To on powiększył ilość instrumentów akompaniujących w operze a także uwypuklił kontrast pomiędzy recytatywami i ariami. Opera rozwijała się dzięki wpływom szkoły neapolitańskiej, która działała na przełomie wieków XVII i XVIII. To wówczas powstały arie z partiami koloraturowymi. Barok zaowocował także powstaniem trzech nowych gatunków instrumentalno-wokalnych, czyli kantaty, anthemu oraz oratorium. Chanzony i sonaty rozwijające się w barokowej muzyce instrumentalnej bazowały przede wszystkim na technice koncertującej oraz wariacyjnej. Koponowano także ricercary, fantazje oraz toccaty. Do najważniejszych twórców tego gatunku zaliczyć należy F.Marschera, A.Jarzębskiego, B.Mariniego, G.P. Crima, S.Rosi oraz T.Mentulę.